W sobotę naszło nas na zwiedzanie i z racji liczby potencjalnych atrakcji oraz rekomendacji padło na Fort Worth – na wschód od Dallas/Irving/etc.. Jednak jak na miasto należące do zamieszkanej przez ponad sześć milionów ludzie metropolii do zobaczenia jest tu niewiele. Muzea sztuki nowoczesnej (jako lokalne atrakcje) mnie nie pociągają, takoż sklepy i autostrady, więc ostatecznie zaplanowaliśmy wariant popołudniowy obejmujący Ogród Botaniczny Fort Worth oraz polecane przez znajomych z Polski i Stanów Fort Worth Stockyards. Ogród wybraliśmy z ciekawości, traktując go jako miłą odmiana od zalanego betonem krajobrazu, choć biegnące obok niego 10+ pasów międzystanowej numer 30 powoduje, że ciężko jest się tam zrelaksować. A więc, w zdjęciowym skrócie:

To, oczywiście, ja w naszym poczciwym autku, wyjeżdżając spod hotelu.

McArthur Blvd, z Irving aż do Grand Prairie – domki, stodolaste kościoły i krzywe słupy.

Jaszczurek w Fort Worth Botanical Gardens jest naprawdę sporo i lubią wygrzewać się na widoku.

Ja i fontanna, Ogród Botaniczny Fort Worth.

Po prostu żuk.

Ja i zegar słoneczny.

Tym razem sam zegar słoneczny, w tle Rose Garden.

Ogród Botaniczny Fort Worth jest naprawdę ładny i daje możliwość sfotografowania się w wyjątkowo estetycznym otoczeniu. Nic dziwnego, że pełno tam młodych par i imprez rodzinnych.

Widok na Rose Garden.

Żółw wygrzewający się na słońcu, leniwie spoglądający na przechodzących obok i robiących mu zdjęcia ludzi.

Ten sam żółw raz jeszcze.

Po prostu rzeźba.

A to największa (z mojego punktu widzenia) atrakcja – Ogród Japoński. Na zdjęciu wejście.

Suzuki Garden zaprojektowany przez (niespodzianka) pana Shigeichi Suzuki, znanego architekta z Nagaoki.

Meditation Garden, na przeciwko Suzuki Garden. Design imitujący jakoby ten z świątynii Ryoanji w Kyoto.

Po prostu “makro-pagoda”.

Widok na pawilon herbaciany.

Żółw porośnięty glonami, bardzo pocieszny.

Po zwiedzeniu ogrodu (z wyłączeniem konserwatorium), potężnie już głodni, udaliśmy się do Fort Worth Stock Yards – miejsca, gdzie kowbojska tradycja Teksasu żyje na co dzień. Co to oznacza? Sporo ludzi ubranych w westernowym stylu, country, dużo wołowiny i BBQ, spędy krów, “rednecy” i najprawdziwsze rodeo. A także, last but not least!, vintage railroad, czyli pociąg w stylu wiktoriańskim jeżdżący do Grapevine, ciągnięty przez parowóz lub starego diesla. Ja, niestety, trafiłem drugi wariant. Ale do rzeczy:

Rickey’s BBQ i wymarzony wołowinowy posiłek. Naprawdę dobre, kruche mięsko i smaczne przystawki. Nielimitowane dolewki Coca-Coli z lodem ratują człowieka przytłoczonego upałem.

Lokomotywa 1953 GP-7 (diesel) wracająca po wagony, uchwycona z Ricky’ego.

1953 GP-7 gotowa do drogi w kierunku Grapevine

1953 GP-7 raz jeszcze oraz drepczący maszynista.

I jeszcze raz! Tak, szczerzyłem się na siłę, ale sprzęt naprawdę mi się podobał!

Fort Worth Stockyard, widok wzdłuż Exchange Ave. Saloony, wraki i takietam. Tak wygląda tylko bardzo ograniczony obszar miasta.

Na godzinę przed rozpoczęciem rodeo widownia jest pusta, a jedyną atrakcją jest stojący na środku areny ciągnik-reklama. I smród krów.

Zaczyna się. Zanim zapalą się światła trzeba wprowadzić się w trans – jeżdżącej coraz szybciej i szybciej wokół areny “kowbojce” z flagą towarzyszy happeningowa piosenka o tym, jaką mamy wspaniałą flagę, że gwarantuje nam wolność, że Ameryka jest najwspanialsza, etc.. Na widowni dwie wyraźne grupy – turyści spokojnie robiący zdjęcia i tłum przeżywających patriotyczną ekstazę tubylców w kwiecie wieku.

Transu ciąg dalszy – hymn wykonany a’la Edyta Górniak i obowiązkowa kowbojska modlitwa teksańskim akcentem announcera. Turyści zachowują spokój.

Islamic Rage… Erm.. You get the point…

Wreszcie jakiś kowbojski konkret!

Uciekająca Panna Krowa.

Objazdowa reklama tego lub innego sponsora robi jedno okrążenie areny co przerwę. Szczęśliwia na zdjęciu wyszła rozmyta.

I to tyle jeśli chodzi o sobotnie atrakcje.